(Εικόνες από περιγραφή του Χρονικού της Αλώσεως του Γεωργίου Φραντζη, αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων της άλωσης).
Σάββατο 26 Μαΐου 1453 – Άπαντες πολιορκητές Οθωμανοί και πολιορκημένοι Βυζαντινοί βλέπουν τις βραδινές ώρες ένα υπερκόσμιο φως να λούζει την Πόλη και την Αγία Σοφία. Οι δε Ρωμιοί θεωρούν ότι είναι η άνωθεν προστασία του Θεού και της Κυρίας Θεοτόκου και οι Οθωμανοί ότι είναι ο “Θεός των Ρωμιών”, για αυτό και 2 μήνες πολιορκίας δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα.
Όμως το Φως αναχωρεί για τον ουρανό, σβήνει. Οι Κωνσταντινουπολίτες θεωρούν ότι λόγω των αμαρτιών τους έφυγε η άνωθεν προστασία. Οι δε Οθωμανοί στρατηγοί και ερμηνευτές των σημείων εξηγούν στον Μωάμεθ ότι “Ο Θεός τα νυν εγκατέλειπε αυτούς”. Ο Μωάμεθ γαλουχημένος στο να βλέπει τα σημεία των καιρών, αναγνωρίζει ότι “τώρα είναι η ώρα”. Διατάζει γενικευμένη επίθεση. Η Πόλη ενώ δεν πέφτει σε δύο μήνες πάνοπλης πολιορκίας, πέφτει σε τρεις ημέρες. Από το σημάδι της 26ης η Πόλη πέφτει την αποφράδα Τρίτη της 29ης Μαΐου ως κανόνας για τις αμαρτίες μας.
Σήμερα είμαστε καλύτεροι από τους Βυζαντινούς που έχασαν την Πόλη; Σαφώς όχι. Αν η Πόλις επιστρέψει, θα είναι γιατί ανήκει ολοκληρωτικά στην Κύρια Θεοτόκο και ίσως να θέλει να δώσει μέσα από εκεί, μια τελευταία ευκαιρία στην ανθρωπότητα για σωτηρία.
* Η περιγραφή του Γεωργίου Φραντζή είναι γεγονός και όχι θρύλος που κάποιοι προσπαθούν να προσδώσουν στο γεγονός μια μυθολογική διάσταση.