Γράφει ο Κωστούλας Χρ. ΒασίλειοςΜέσα σε αυτή την παγκόσμια αναταραχή των πολέμων και του πλανήτη που μοιάζει σαν μία χύτρα ταχύτητας έτοιμη να εκραγεί, προσπαθεί η Ελλάδα να βρει τρόπο να επιβιώσει σύμφωνα με τις δηλώσεις των αυτόκλητων άεργων επί δεκαετίες πολιτικών σωτήρων της.
Όσα μέτρα εξαγγέλονται – ειδικά μετά την είσοδό μας στην Ε.Ε- , μοιάζουν όχι για προσπάθεια προς επιβίωση αλλά ένα βήμα πιο κοντά στον θάνατο, προσπαθώντας να μας τον σερβίρουν όσο πιο ανώδυνο γίνεται. Πώς μπορεί η Ελλάδα να επιβιώσει όταν όλες οι τελευταίες πολιτικές ηγεσίες-κυβερνήσεις, από τη μεταπολίτευση κι έπειτα, αφού διέφθειραν τους Έλληνες με το εύκολο χρήμα και το ρουσφέτι, οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία, στο δανεισμό, στο ξεπούλημα και την υποθήκη για τις επόμενες γενιές, χιλιάδες έλληνες στη χρεοκοπία και την αυτοκτονία;
Χιλιάδες Έλληνες και κυρίως νέοι εγκαταλείπουν τη χώρα για ένα καλύτερο μέλλον, και αυτό το δύσμοιρο έθνος να διοικείται από καρτέλ σε τράπεζες, ρεύμα, καύσιμα, μάρκετ, τον πρωτογενή τομέα να τελεί υπό αφανισμό και ο λαός να οδεύει με μαθηματική εξίσωση στην απόλυτη εξαθλίωση, στην οποία θα επανέλθω σε λίγο.
Κάτι πρέπει να γίνει. Κάτι πρέπει να αλλάξει άμεσα διότι η Ελλάδα είναι στο υπαρξιακό μεταίχμιο του ή συνεχίζουμε να ζούμε ή χανόμαστε.
Βάζοντας πρώτα τον καλό λογισμό, με αυτό τον τρόπο είδα τις δηλώσεις της κας Καρυστιανού στην ανακοίνωση της για τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα, κόμματος, κινήματος. Η ίδια δήλωσε ότι «Η καθαρότητα, ο εθελοντισμός και η ακεραιότητα του χαρακτήρα είναι στα βασικά για εμάς» κι επίσης «Δεν είναι ξεκάθαρο αν θα ηγηθώ εγώ του σχήματος. Ο λαός θα δείξει τον ηγέτη από όλες τις διαδικασίες, ακολουθώντας αυτό που λέει το μέσα του. Αυτό το κίνημα που ξεκίνησε αυθόρμητα και οδηγήθηκε εδώ και ο τελικός στόχος του είναι η κάθαρση της χώρας και είναι ανιδιοτελής»
Μπορεί να βρεθεί άνθρωπος με αυτά τα χαρακτηριστικά, καθαρότητα, ακεραιότητα, ανιδιοτέλεια, όταν η χώρα μας στηρίζεται σε δύο “βασικούς πυλώνες” που είναι το χρήμα και η σάρκα; Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας ηγέτης; Πώς θα αναδειχθεί; Πώς θα τον αναγνωρίσουμε; Ποιά είναι τα κριτήρια; Οι Έλληνες ζητούν έναν πνευματικό ηγέτη ή έναν κοσμικό ηγέτη; Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τα λόγια του Χριστού ότι “… ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα, ἀλλ᾿ ὅτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε”. (Ιω. 6,26), δηλαδή ο Χριστός μας έδειξε ότι ως ανθρωπότητα εστιάζουμε στην υλική ευδαιμονία και όχι στην πνευματική τροφή που μπορεί να φέρει και τα ανθρώπινα αγαθά.
Ας δούμε όμως πρώτα τα δεδομένα και πάντα στηριζόμενοι στην ιστορία που αποτελεί τον οδηγό του μέλλοντος, για να μιλήσουμε τη γλώσσα της αληθείας με απόλυτη ειλικρίνεια. Ιστορικές πηγές θα αποτελέσουν ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του Ι.Καποδίστρια Π.Μαυρομιχάλης, ο ίδιος ο Ι.Καποδίστριας, ο Άγιος Πορφύριος, ο Προφήτης Ησαΐας και ο Μέγας Φώτιος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Την 1η Ιανουαρίου του 1824 ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης γράφει μία επιστολή προς τον Ιωάννη Καποδίστρια, με την οποία τον καλεί να έρθει ως σωτήρας να σώσει την Ελλάδα και του περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική επικράτεια. Αξίζει να διαβαστεί από κάθε Έλληνα, ειδικά από όσους θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά, να βγουν μπροστά για το καλό της πατρίδας, από τον απλό αγρότη μέχρι τον στρατιωτικό, τον επιστήμονα, τον υπάλληλο, τον δικαστή και τον ηλικιωμένο συνταξιούχο.
Η επιστολή κατ’ εμέ είναι Θεόπνευστος, μοιάζει ως προσευχή, αλλά είναι και φοβερό ντοκουμέντο για το πώς τα πάθη μετατρέπουν την προσευχή σε κατάρα και πώς ένας άνθρωπος βλέπει τον ευεργέτη του ως εχθρό και φτάνει στην εξόντωσή του.
Αφού λοιπόν ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης στην αρχή της επιστολής εξυμνεί τον Ι.Καποδίστρια λέγοντας “εξοχότατε Κόμη: Ήτον προωρισμένον βέβαια να γεννηθείς εις τον κόσμον δια την αθανασίαν” περιγράφει την κατάσταση που επικρατούσε τότε, που πραγματικά φαίνεται ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα μέχρι σήμερα. Γράφει ο Πετρόμπεης: “Έχομεν άξιους πολεμικούς, αλλ’ ύστερούμεθα εναρέτων ανδρών και αναλόγως αξίων με τας περιστάσεις μας διότι η επιστήμη της πολιτικής είναι δυσκολώτατον μάθημα…”. Σε άλλο σημείο: “… η αμάθεια και η πλεονεξία επέφερε γενική αδράνειαν… όλοι αισθάνονται τα δεινά, όλοι ταλανίζουν την πατρίδα, ουδείς ο επιφέρων τη θεραπεία” Δεν μας δείχνει το σήμερα;
Ας δούμε όμως παρακάτω τα εξής συγκλονιστικά που γράφει: “Ο νόμος δεν ισχύει, η διοίκησις νηπιάζει, ο ισχυρότερος θριαμβεύει, τα ιδιαίτερα συμφέροντα καταλύουν τα γενικά, και ο καθείς νομίζει τον εαυτόν του κέντρον της φύσεως. Οι λαοί απηύδησαν, και κεχηνότες περιμένουν να ιδούν άνθρωπον άξιον να αναλάβη τας ηνίας της Κυβερνήσεως και εάν ο τοιούτος είναι ενάρετος, εσώθη η Ελλάς!….
Και προς το τέλος της επιστολής τα ακόμη πιο συγκλονιστικά:
“…Η Εξοχότης Σου έχεις βέβαια φυσικής ροπήν να θυσιάσης και την ζωήν Σου δια την σωτηρίαν της. Οι καλοί σου πατριώτες σε επιθυμούν. Ας ιδή λοιπόν πραγματικώς η πανάποτμος Ελλάς την εκπλήρωσιν του ιερώτατου τούτου χρέους σου, ήτις σε περιμένει μ΄ ανοικτάς τας αγκάλας”. (“Ιωάννης Καποδίστριας, ο Άγιος της πολιτικής” του Ι.Κορνιλάκη σελ.94-95)
Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης στέλνει λοιπόν μία επιστολή-προσευχή καλώντας τον ενάρετο ηγέτη Ι.Καποδίστρια και είναι ο ίδιος που λίγα χρόνια αργότερα γίνεται ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας του.
Ο Καποδίστριας ήρθε ως ο ηγέτης που κλήθηκε από μία Εθνοσυνέλευση, αλλά ο Θεός μίλησε μέσα από το στόμα του Θ.Κολοκοτρώνη γιατί ο Γέρος του Μοριά ήταν ένθεος. Εκείνος τον έδειξε, ο λαός απλά αποδέχτηκε. Ο λαός αποδέχεται, δεν δείχνει. Η ιστορία μας λέει ότι ο Θεός δείχνει. Αυτό συνέβαινε στα 1123 χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο ηγέτης ήταν ελέω Θεού και ανάλογα με την πνευματική κατάσταση του λαού ο Θεός “έδειχνε” τον κατάλληλο μέσα από τις καταστάσεις. Τα κριτήρια δεν ήταν του λαού, αλλά ήταν κυρίως η πνευματική κατάσταση του λαού.
Και μιλώντας για αυτή την κατάσταση, ας δούμε τί είχε πει ο Άγιος Πορφύριος κυρίως για το τί ζουμε και τί θα ζήσουμε και απ’ ότι φαίνεται οδεύουμε για εκεί με μεγάλη ακρίβεια:
“Στις τελευταίες στιγμές της ζωής του αναφερόταν σε ένα κεφάλαιο του Προφήτη Ησαΐα που υπάρχει και η φράσις, «ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ». Ετόνιζε στο περιβάλλον του να βρούνε που αναφέρεται. Σε κάποια στιγμή τον άκουσα προσεκτικά να ξανατονίζει, αφού πλέον βρήκανε το συγκεκριμένο χωρίο «ἱμάτιον ἔχεις, ἀρχηγὸς ἡμῶν γενοῦ».Και επεξηγώντας το να λέγει «Ζωστικό έχεις; Γίνε αρχηγός μας». Ετόνιζε δε ο π.Πορφύριος ότι αυτό το κεφάλαιο του Ησαΐα αναφερόταν σε μία περίοδο ηθικής κατάπτωσης του Ισραήλ, έλεγε όμως ότι αυτά ισχύουν και για σήμερα. Αξίζει για να γίνουν και κατανοητά για όλους αυτά που έλεγε ο γέροντας Πορφύριος να αναφερθούμε στο σχετικό κεφάλαιο του Ησαΐου.
«Ιδού λοιπόν, ο δεσπότης, ο Κύριος των δυνάμεων θα επιτρέψει να λείψει από την χώραν της Ιουδαίας και από την πόλιν της Ιερουσαλήμ κάθε δύναμις ανδρός και γυναικός, δύναμις και στήριγμα άρτου και ύδατος και όλων των απαραιτήτων βιοτικών αγαθών. Θα αφαιρέση κάθε γίγαντα και γενικώς κάθε ισχυρόν άνδρα, άνδρα εμπειροπόλεμον και δικαστήν και προφήτην και συνετόν και έμπειρον πρεσβύτην. Θα αφαιρέση κάθε στρατιωτικόν αρχηγόν μέχρι και πεντηκόνταρχον, κάθε αξιόλογον σύμβουλον και σοφόν αρχιτέκτονα και άνθρωπον, ο οποίος μετά συνέσεως θα ακούει την αλήθειαν. Αντι δε αυτών θα επιτρέψη να καταλάβουν την αρχήν και να τεθούν επικεφαλής σας νεαροί άνδρες χωρίς πείραν, απατεώνες δε θα αναδειχθούν κύριοι και δυνάσται του λαού. Τότε θα λείψει ο αμοιβαίος σεβασμός, ο λαός θα περιέλθει σε κατάστασιν συγχύσεως και αναρχίας. Ο ένας άνθρωπος θα επιπέση εναντίων του άλλου και κάθε άνθρωπος εναντίον του πλησίον του. Με αυθάδειαν θα συγκρουσθή το παιδίον προν τον γέροντα, και ο ανέντιμος προς τον έντιμο και ευϋπόληπτον. Εξ’ αιτίας της αναρχίας αυτής και δια την έλλειψην συνετών αρχηγών και βιοτικών αγαθών, θα κρατή από το ένδυμα κάθε άνθρωπος τον πρώτο τυχόντα ομοεθνή του ή τον συγγενή του πατρός του, και θα λέγη «συ έχεις ένδυμα, δεν είσαι γυμνός όπως ημείς. Γίνε λοιπόν αρχηγός μας και η διατροφή μας ας είναι στα χέρια σου». Εκείνος κατά την φοβεράν αυτήν ημέραν θα απαντήση και θα ειπή: «δεν θα γίνω αρχηγός σας, διότι ούτε εις την ιδικήν μου οικίαν δεν υπάρχει άρτος ούτε άλλο ιμάτιον. Δεν θέλω και δεν ημπορώ να γίνω αρχηγός του λαού αυτού». Αυτά ασφαλώς θα γίνουν, διότι η Ιερουσαλήμ θα έχει εγκαταλειφθή από τον Κύριον και θα έχει περιπέσει εις καταστροφήν, διότι αι γλώσσαι των κατοίκων της χώρας αυτής ελάλουν παράνομα και οι άνθρωποι εδεικνύοντο απειθείς προς τον Θεόν. Και τώρα ήλθεν ο καιρός να ταπεινωθεί το ψευδές μεγαλείον αυτών. Η αναισχυντία του προσώπου των εγείρεται μάρτυς κατηγορίας εναντίον αυτών. Διεκήρυξαν και παρουσίασαν αναισχύντως την αμαρτίαν αυτών, όπως άλλοτε οι κάτοικοι των Σοδόμων. Αλλοίμονον εις αυτούς, διότι έχουν σκεφθή και λάβει αποφάσεις πονηράς και κακάς, αι οποίαι εις τελευταίαν ανάλυσην θα εκσπάσουν εναντίον των. Αυτοί είπαν:» Ας δέσωμεν και ας απομονώσωμεν έγκλειστον τον ενάρετον, διότι μας είναι δυσμεταχείριστος και εμπόδιον εις τον δρόμον μας». Δι’ αυτάς τας παρανομίας των θα γευθούν τα επίχειρα των κακών έργων των». (Προφ. Ησαΐα, Κεφ.Γ’ 1-10) (“ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ”, ιερομονάχου Γεωργίου Αλευρά Α’ εκδ.2004)
Πόσο δίκιο είχε ο Άγιος Πορφύριος; Πόσο επαληθεύονται σήμερα τα λόγια του Προφήτη Ησαΐα ότι δεν έχει απομείνει άξιος στρατιωτικός, δικαστής, ηγέτης και την εξουσία έχουν αναλάβει νεαροί άνδρες που κατήντησαν δυνάστες του λαού;
Η επιστολή του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και όσα είχε πει ο Άγιος Πορφύριος περί του Προφήτη Ησαΐα και ότι αυτά ισχύουν και για σήμερα και την Ελλάδα, δείχνουν πρώτα απ’ όλα ότι ο Θεός πράγματι απάντησε στην επιστολή, έστειλε τον ενάρετο Ι.Καποδίστρια για να σωθεί η Ελλάς. Όπως ακριβώς το ζήτησε ο Πετρόμπεης. Κι εκείνος τελικα τον εξόντωσε.
Ο Καποδίστριας ήταν αυτό ακριβώς που περιγράφει ο Μέγας Φώτιος για τον ιδανικό ηγέτη ότι: «Ὅσῳ δέ τις προέχει τῇ ἀρχῇ, τοσούτῳ χρεωστεῖ πρωτεύειν καὶ τῇ ἀρετῇ». Αυτό ήταν ο Καποδίστριας. Όσο ανέβαινε τα σκαλοπάτια της κοσμικής ιεραρχίας στην Ευρώπη και τέλος στην Ελλάδα, ανέβαινε διαρκώς και στην αρετη.
Έτσι στην Ελλάδα της απόλυτης εξαθλίωσης ο Θεός μας έστειλε τον ηγέτη, ο λαός τον αποδέχτηκε, κι όμως όπως μας λέει ο Προφήτης Ησαΐας “Ας δέσωμεν και ας απομονώσωμεν έγκλειστον τον ενάρετον, διότι μας είναι δυσμεταχείριστος και εμπόδιον εις τον δρόμον μας” τελικά τον “βγάλαμε” απ΄τη μέση.
Σήμερα ζούμε ακριβώς τα ίδια γεγονότα και καταστάσεις. Ένας λαός όχι απλά στα όρια αλλά και μέσα στην εξαθλίωση και ζητάμε έναν ηγέτη με ανεδαφικά για εμάς χαρακτηριστικά. Ζούμε σε ένα σάπιο κόσμο και ψάχνουμε να βρούμε καθαρότητα και ακεραιότητα. Σωστό από τη μία, ουτοπία από την άλλη. Σε μία Ελλάδα που κυριαρχεί το χρήμα και η σάρκα, για να βρείς τον ενάρετο θα πρέπει να βρείς τις αρετές που ξεχώριζαν από την αρχαία Ελλάδα μέχρι και τον Καποδίστρια, ο οποίος θεωρούσε βέβαια την ελληνοχριστιανική παιδεία ως τη βάση του Έθνους. Ο Μέγας Φώτιος λέει ότι ο πραγματικός ηγέτης δεν είναι εκείνος που κάνει μια χώρα από μικρή μεγάλη, αλλά μια χώρα από φαύλη σπουδαία «Ἄρχοντας μέν τινες ἔφησαν ἀρετὴν ἐκ μικρᾶς μεγάλην πόλιν ποιῆσαι· ἐγὼ δὲ μᾶλλον ἂν φαίην τὸ ἐκ φαύλης σπουδαίαν παρασκευάσαι». Αυτό επιχείρησε και ο Ι.Καποδίστριας και το πλήρωσε με τη ζωή του.
Ο Καποδίστριας είχε ανδρεία και θάρρος, τόλμη και αποφασιστικότητα, αληθινή ταπείνωση και διάκριση, και δεν είναι φιλολογική αναφορά αφού αυτές τις αρετές τις έδειξε έμπρακτα σε όλη του τη ζωή μέχρι και την εκούσια θυσία του.
Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά του αληθινού ηγέτη του Θεού, που ο Θεός θα δείξει και ο λαός θα τον αποδεχτεί. Είναι φύσει αδύνατο να στείλει ο δίκαιος Θεός έναν πραγματικό και άριστο (κατά τον Πλάτωνα) ηγέτη σε έναν αρρωστημένο λαό. Γι΄αυτό σήμερα κυβερνούν οι άρρωστοι και όχι οι άριστοι..
Μα θα πει κάποιος, γιατί τότε έστειλε ο Θεός τον Καποδίστρια σε μία διαλυμένη Ελλάδα; Οι Έλληνες τότε ήταν πονεμένοι και εξαθλιωμένοι, ταπεινωμένοι και όχι τόσο εκτεταμένα πνευματικά άρρωστοι όπως σήμερα. Ο Καποδίστριας ήρθε για να μην σβήσει αυτό το Έθνος και η αρρώστια που λέγεται διχόνοια τον σκότωσε. Ουσιαστικά εμείς οι Έλληνες. Το αίμα του θεμελίωσε την Ελλάδα ως μία απαραίτητη θυσία για να υπάρχουμε εμείς σήμερα. Ο πραγματικός ηγέτης Καποδίστριας μας δείχνει τον ηγέτη λέγοντας ότι: “Ας λέγωσι και ας γράφωσιν ό,τι θέλουσιν. Έρχεται όμως καιρός ότε οι άνθρωποι κρίνονται ουχί καθ’ όσα είπαν ή έγραψαν περί των πράξεων αυτών, αλλά κατ’ αυτήν την μαρτυρίαν των πράξεων”. Άρα οι πράξεις, δηλαδή οι καρποί του δέντρου, μαρτυρούν ποιός είναι ο καθένας και αν είναι άξιος για ηγέτης.
Βέβαια ο αληθινός ηγέτης, όπως ήταν Ι.Καποδίστριας δεν βλέπει τον εαυτό του για ηγέτη, αλλά ως διάκονο του λαού. Αυτή είναι η τεράστια διαφορά όλων των πολιτικών με τον Καποδίστρια. Έλα όμως που εμείς δεν θέλαμε διάκονο, δεν θέλαμε πνευματικό ηγέτη, θέλαμε έναν να γεμίσει μόνο τις τσέπες μας χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι ο πνευματικός ηγέτης, έχει την ευλογία να φροντίσει και για τις κοσμικές μέριμνες του λαού.
Έτσι σήμερα τίθεται το ερώτημα. Για ποιό λόγο να μας στείλει ο Θεός σήμερα έναν ηγέτη, έναν Καποδίστρια; Για να τον εξοντώσουμε; Δεν θα πρέπει να δείξουμε ότι έχουμε αλλάξει από εκείνες τις παθογένειες; Αναζητούμε ένα πνευματικό ηγέτη;
Θα πρέπει να προβληματίσει και την κα Καρυστιανού και κάθε άνθρωπο που ζητά με κάποια κριτήρια να έλθει κάποιος για να ηγηθεί, η επιστολή του Πετρόμπεη, γιατί εκείνος είναι που ζητά τη σωτηρία του έθνους, είναι εκείνος τελικά που τη “θάβει”. Θα πρέπει να προβληματίσει γιατί πάντα έρχεται ένας ενάρετος, κι εμείς είτε δεν τον αναγνωρίζουμε, κι αν τον αναγνωρίσουμε τον βγάζουμε από τη μέση. Γιατί τα κριτήρια δεν θα πρέπει να είναι δικά μας, όταν έχουν μιλήσει και Άγιοι και αρχαίοι Φιλόσοφοι για το ποιές είναι οι προϋποθέσεις, δηλαδή ποιές είναι οι ΑΡΕΤΕΣ.
Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ως αρετές τη, ανδρεία, τη σοφία, τη σωφροσύνη, τη δικαιοσύνη, το κάλλος. Η καθαρότητα, η ανιδιοτέλεια και η ακεραιότητα είναι τέκνα των αρετών και το ορθόδοξο φρόνημα έρχεται να συμπληρώσει ότι “κάθαρση” ουσιαστικά σημαίνει καθαρός στην καρδιά “μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται” (Ματθ. 5,8). Ανιδιοτέλεια σημαίνει, μηδέν αγάπη στο χρήμα. «Χρυσὸς ἅπαντα τὰ ἀνθρώπινα στρέφει. Ἄχρηστον καὶ νομίζων καὶ πᾶσιν ἐπιδείκνυς τὸν τοῖς φιλοῦσιν ἰσχυρὸν ἐπίβουλον, χρυσόν»(Μέγας Φώτιος). Ακεραιότητα σημαίνει “γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί” (Ματθ. 10,16)
Ολά αυτά είναι καλά και άγια. Πρώτα απ’ όλα όμως χρειαζόμαστε ανδρεία, θάρρος, αποφασιστικότητα και τη ΜΕΓΙΣΤΗ των αρετών ΔΙΑΚΡΙΣΗ. Αυτός που έχει ανδρεία και θάρρος, είναι απαλλαγμένος από τον φόβο και την εξάρτηση που γεννά η ανήθικη βρωμιά και το χρήμα, άρα είναι καθαρός, ανιδιοτελής και ακέραιος. Ο πραγματικός ηγέτης του λαού είναι εκείνος που πρώτα έχει δαμάσει τον εαυτό του, τα πάθη του και τότε μπορεί να ηγηθεί πραγματικά και του λαού. «Ὅταν τις ἄρχῃ ἑαυτοῦ, τότε νομιζέτω καὶ τῶν ὑπηκόων ἄρχειν ἀληθῶς» λέει ο Μέγας Φώτιος.
Αυτό που θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι οι Έλληνες, είναι ότι και στον Προφήτη Ησαΐα και στην Επιστολή Πετρόμπεη περιγράφεται μία ακραία κοινωνική κατάσταση, μία κατάρρευση στην εξαθλίωση και στην ανέχεια. Εμείς είμαστε οι αυτουργοί. Θα πρέπει να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση πάλι για να ενεργοποιηθούμε ή θα πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης, να γκρεμίσουμε τον μικρόκοσμό μας και τις θεωρίες, μήπως και τελικά βάλει και πάλι ο Θεός το χέρι Του; Τελικά θα πρέπει να δούμε το χάος για να κάνουμε όλοι πίσω, όπως έλεγε και ο Άγιος Πορφύριος;
Εύχομαι η, με κάθε καλή προαίρεση, προσπάθεια να αναγεννηθεί το Έθνος μας να τελεσφορήσει και να προσπαθούμε να βρούμε και να ακούμε τους αληθινούς ανθρώπους. «Μὴ ζήτει δὲ παρὰ φίλων ἀκούειν τὰ ἡδέα, ἀλλὰ τὰ ἀληθῆ μᾶλλον. Διὸ μέγιστον ἡγοῦ φίλους κολάκων διαφέρειν».(Μέγας Φώτιος)
Στην Ελλάδα του 2026 που οι Έλληνες πηγαίνουν μαζικά στα κρεματόρια για αποτέφρωση των οστών τους και η ανδρεία είναι αρετή υπό εξαφάνιση, έχουμε τον Εθνικό Ύμνο να θυμίζει εις τους αιώνες “Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά, καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη, χαῖρε, ὢ χαῖρε, Ἐλευθεριά!” ότι η ελευθερία θεμελιώθηκε από ανδρείους που άφησαν τα ιερά τους κόκκαλα στον αγώνα υπέρ πίστεως και πατρίδος. Αυτοί ήταν οι αληθινοί ηγέτες του λαού. Ήταν πνευματικοί ηγέτες γιατί ήταν ελεύθερα πνεύματα.